ترمووود فنلاندی" /> ترموود" /> چوب ترمووود " /> چوب نما" /> ترمووود نما" /> ترمووود محصولات ترموود" />
بروبالا

سازه های چوبی

سازه های چوبی

            چوب از قدیمی ترین مصالحی است که در اختیار بشر قرار گرفته است و به عنوان مواد اولیه در ساختمان سازی به کار می رفت. در فرهنگ های مختلف برای ساخت خانه از الوارهای چوبی و آجر استفاده می شد. اما با گذر زمان، کما کان اعتبار و جذابیت خود را حفظ کرده است. چوب دوام بالایی دارد و بسیار سبک است. به راحتی می توان از آن به عنوان مصالح در ساختمان استفاده کرد و هر طور که صاحب خانه خواست با توجه به سلیقه او خانه را با چوب تزئین کرد. اما استفاده از سازه های چوبی در ساختمان باعث باعث ایجاد ویژگی خاصی می شود که با تمام مصالح ساختمانی دیگر فرق دارد. پس معماران باید اطلاعات ضرورری در مورد چوب و نقش آن در سازه های چوبی داشته باشند تا بتوانند کیفیت طراحی را بالا ببرند و از مصالح بهینه استفاده کنند.

            در سراسر دنیا صدها نوع چوب در مقیاس های متعدد مورد استفاده قرار می گیرند که با یکدیگر تفاوت های اساسی داشته و هرکدام ویژگی های منحصر به خودشان را دارند. اغلب از چوب در مراحل پایانی پروژه و برای زیباتر کردن کار استفاده می شود.

            در ساختمان های چوبی از الوارهای درخت کاج استفاده می شود. اما نیازی نیست کسانی که پا به این عرصه می گذارند حتماً مدارک کافی در مورد آناتومی و دانستن خواص فیزیکی و اساسی این ماده است.

            هنگام استفاده از چوب، آگاهی از این نکته مهم است که یک تکه از چوب، یک تیر یا تخته قسمتی از ارگانیزم نباتی یک درخت و رشد کیفیت آن منوط به محیط پیرامون اش است. هیچ تکه چوبی با تکه ای دیگر یکسان نیست. ویژگی آنها در درجه اول به دونوع درخت و در درجه دوم به وضعیت آن مطابق با تنه بستگی دارد.

            تنه متشکل است از سلول های طولی لوله ای که انتقال مواد غذایی مورد نیاز برای رشد درخت را بر عهده دارند. دیوارهای سلولی که در برگیرنده حفره لوله ای هستند از سلولز و لیگنین(ماده ای پرکننده) ساخته شده اند. ساختار دیواره های سلولی و کالبد سلول، تعیین کننده قدرت چوب است.

            بر خلاف مصالح ساختمانی از قبیل بتن غیر مسلح یا بلوک های بنایی، چوب دارای ساختار مشخص تری است. مسیرهایی که مواد غذایی از آنها می گذرند و به شاخه ها می رسند باعث می شوند که مسیرهای مستقیمی در الوار ایجاد شود.

رشد سلولی در بخش های مرکزی تنه که حفره مغز حرام نام دارد و قدیمی ترین قسمت تنه است رخ می دهد. این مساله به مراحل رشد سالانه که در مناطق معتدل عموماً از آوریل تا سپتامبر رخ می دهد بستگی دارد و حلقه های سالانه را بوجود می آورد.

            * ویژگی های تحمل باریک سازه چوبی اساساً بابارگذاری در عرض مسیر بافت یا موازی با آن تعیین می شوند. بنابراین           نقشه ها باید حاوی اطلاعاتی درباره دستورالعمل نصب باشند. در برش ها، هاشورزدگی نشان دهنده آن است که آیا چوب   در عرض یا به موازات بافت بریده شده است یا خیر.

            فرآیند رشد به راحتی با نگاه کردن به برش عرضی تنه قابل فهم است. مطابق نوع چوب، ناحیه بیرونی(Sapwood، قسمتی از درخت که منتقل کننده آب و شیره است) تمایز کمتر یا بیشتری با موارد کهن سال تر که برش های داخلی مغز چوب هستند دارا می باشد. مغز چوب هیچگونه نقش تغذیه ای ندارد و از این رو خشک تر از قسمت های حامل شیره گیاهی است.

            تفاوت مغز چوب و بخش انتقال دهنده شیره را می توان به صورت زیر دسته بندی کرد:

-          درختان مغز چوبی

-          درختان دارای بافت منعقد شده

-          درختان شیره ای (انتقال دهنده شیره)

            درختان مغز چوبی دارای هسته تیره هستند و در میان آنها شیره روشنی وجود دارد. وجود چنین شیره ای در هسته درختان باعث می شود که به طور خاص به عنوان درختان پایدار در برابر تغییرات آب و هوایی مورد توجه قرار گیرند. از جمله این درختان می توان به کاج، کاج اروپایی، صنوبر و درخت گردو اشاره کرد. در درختان دارای بافت منعقد شده هیچ تفاوتی بین رنگ هسته چوب و شیره وجود ندارد و تنها تفاوت آنها در رطوبت شان است. هر دو دارای رنگ روشنی هستند، مغز این درخت ها خشک و شیره آنها چسبناک است. درختان کاج، میلاد، شاه درخت، راش و افرا از این گونه هستند. در درختان شیره ای بر خلاف دو مورد فوق هیچ تفاوتی در رنگ و چسبناکی شیره و هسته وجود ندارد. درختان غوشا، توسکا و تبریزی از این نوع هستند.

انواع برش

            به دلیل اختلافی که در حجم آب بخش شیره ای و هسته درخت وجود دارد، نرخ انقباض در این دو بخش متفاوت است. این اتفاق در حلقه هایی که سالانه ایجاد می شوند هم دیده می شود. بنابراین الوارها رفته رفته خمیده می شوند.

            الوارها را می توان به طور مماس یا به صورت محوری برش داد. نوع برش ها بر مقدار حجم تأثیر می گذارد. در انواع مختلف چوب، مقدار انقباض در برش های مماسی بیشتر از برش های محوری است. این مقدار گاهی به بیش از دوبرابر می رسد. انقباض (آب گرفتگی) طولی بسیا ناچیز است.

            *یکی از مهم ترین مواردی که در سازه های چوبی باید به آن توجه داشت عامل تغییر مکان در چوب بر اثر انقباض و آماس است. برای این امر می توان در میان الوارها فاصله انداخت. تخته های الوار را می توان با یک پیچ از هم جدا کرد.     این پیچ در میان الوار یا در کناره ها قرار می گیرد. با این کار امکان حرکت عرضی برای الوار فراهم می آید.

            تفاوتی که در میزان این انقباض ها وجود دارد باعث می شود برش الوارهایی که از یک تنه ایجاد می شوند با زوایای مختلف انجام شده و هر کدام به نحو متفاوتی دچار خمیدگی شوند. قوس هایی که درالوارها ایجاد می شوند سبب می گردند حلقه های سالانه کوچکتر شوند. تنها تخته هایی که درمرکز تنه قرار دارند مستقیم باقی می مانند. البته بخش شیره ای درخت نیز لاغر می شود.

 

 

            خلل و فرجی که در ساختار چوب وجود دارد یک عایق خوب محسوب می شود. ضریب انتقال حرارت الوارهای کاج بسیار خوب است.در درخت صنوبر و کاح ضریب انتقال حرارت ./13 w/mk است. این مقدار برای درخت راش ./23w/mk است. در مقایسه با آجر با مقدار ./44w/mk  و در مقایسه با بتن که ضریب انتقال حرارت آن 1/8 w/mk  است، چوب عایق گرمایی بهتری نسبت به مصالح ساختمانی دیگری است.

            انبساط حرارتی چوب با فولاد و بتن فرق دارد و این مقدار آنقدر ناچیز است که می توان در ساخت و ساز ساختمان آن را در نظر نگرفت. چوب دارای چگالی خام بسیار کم است و این مشخصه باعث می شود توانایی نگهداری حرارت در آن نسبت به مصالح ساختمانی جامد دیگر، مثل ملات یا بتن، کمتر باشد. ضریب نگهداری گرما در الوارهای چوب درختان کاج و صنوبر برابر 350 wh/mk است، در صورتی که این ضریب برای بتن استاندارد برابر 660wh/mk است.

            در شب سرد و روز گرم، تعادل گرمایی در الوارهای چوبی نسبت به سازه های دیگر کمتر اتفاق می افتد. چگالی غیر خالص پایین هم به این معنی است که چوب دارای ضریب عایق صوتی کمتری است، اما صدا را بهتر جذب می کند و این به خاطر سلول های بازی است که در بافت چوب قرار دارد.

            برای به دست آوردن عایق صوتی و ظرفیت نگهداری گرما در ساختمان باید مصالح سنگین را با هم ترکیب کنیم. به طور مثال از مصالحی استفاده کنیم که چگالی غیر خالص چشمگیری داشته باشند، مثل فیبرهای سیمانی یا صفحات گچی که در دیوار از آنها استفاده می شود. این مصالح را می توان در سقف هم استفاده کرد، اما وزن سقف زیاد می شود. الوارهای چوبی که برش مقطعی بزرگی خورده اند، به نسبت آرام تر می سوزند. این به خاطر لایه های ذغال چوب است که باید از بخش بیرونی آتش بگیرند و به داخل سرایت کنند و این باعث می شود که توانایی پیشروی کاهش یابد. این موضوع در یک تیر فولادی به طور کامل فرق می کند. به طور مثال اجزای فولادی به راحتی قابل احتراق نیستند، اما در دمای بالا تغییر فرم پیدا می کنند.

            با افزایش نرخ آتش سوزی در چوب، مقدار رطوبت موجود کاهش می یابد. سرعت آتش سوزی در چوب های نرم حدود 6/0 تا 8/0 میلیمتر بر دقیقه و برای درخت بلوط حدود 4/0 میلیمتر بر دقیقه است. به علاوه رفتارهایی که از چوب در هنگام آتش سوزی سر می زند به بخش بیرونی چوب بستگی دارد. اگر مساحت زیادی از درخت برابر آتش یکسان قرار گیرد، مقاومت درخت نسبت به آتش کاهش پیدا می کند. این پدیده در شکاف های انقباضی کاملاًمشاهده می شود. به همین دلیل، چوبی که تعداد لایه های آن بیشتر باشد و مقدار شکاف های آن کمتر باشد، در برابر آتش مقاومت بهتری نشان می دهد. در چوب های سخت می توان مدت زمانی را که چوب می تواند در برابر آتش مقاومت کند را به دقت محاسبه نمود.

 

توانایی تحمل بارگذاری

            بر خلاف ملات، چوب می تواند نیروهای کششی و فشاری را تحمل کند، اما به دلیل ساختار سلولی، با قرار گرفتن در یک مسیر در حالت بحرانی قرار گیرد. اگر موازی محور بافت یا به عبارت دیگر در راستای محور طولی بارگذاری انجام شود، چوب می تواند چهار برابر نیروی فشار را تحمل کند؛ در صورتی که هنگام اعمال نیرو در راستای شعاعی اینگونه نیست. چوب ها ذر برابر نیروی کششی زیاد واکنش نشان می دهند. برای استفاده از چوب به عنوان مصالح ساختمانی، باید نحوه قرارگیری الوارها توجه کرد. همچنین باید الوارها در راستای طولی تحت فشار قرار گیرند، در این حالت بیشترین مقدار نیروی فشار و کششی را می تواند تحمل کند. مقدار توانایی تحمل در برابر نیروها به ضخامت دیواره سلول الوارها و همین طور به چگالی چوب بستگی دارد. بعضی از الوارهای سخت مثل کاج برای حالت هایی که بارگذاری فشاری دارند، بسیار مطلوب هستند. نوعی از درختان که شبیه کاج هستند و بافت آنها به صورت طولی است، برای بارگذاری خمشی بسیار مناسب هستند. زمانی که در ساختمان سازی از یک ماده طبیعی استفاده می کنیم، به دلیل رشد طبیعی و یک سری اختلالات طبیعی در رشد گیاه، نمی توان از همان ابتدا مقدار تحمل الوارها در برابر نیروهای مختلف تضمین کرد. به طور چشمی می توان بعضی از درختان را دسته بندی کرد و با استفاده از مکانیزم های خاصی تمام مشخصه های درخت اعم از ترک، چگالی خام، الاستیسیته و انحرافات موجود در بافت را تشخیص داد و برای فروش درجه بندی کرد.

 

 

چوب سخت

            اصطلاح چوب سخت عبارت است از الوارهای گردی که پوست درخت از روی آنها کنده شده است یا برشی از چوب سخت باشند. الوارهای ساختمانی در کارخانه های چوب بری و الوارساز به صورت الوارهای مستطیلی تولید می شوند و به وصورت عرضی و طولی برش خورده می شوند.

 

            رایج ترین نوع الوارها در شمال و مرکز اروپا عبارتند از چوب های کاج میلاد، صنوبر، کاج، کاج اروپایی و یک نوع گیاه بلند همیشه بها. در آمریکا از گیاه همیشه بهار داگلاس، کاج کازولین و کاج قیدی برای الوار سازی استفاده می شود.

            این درجه بندی بر حسب مقدار مقاومت در برابرنیروها، ظاهر، ظرفیت رطوبت پذیری، محدودیت های موجود در عرض شکاف ها و همین طور کیفیت سطح انجام می شود. به کمک چسب می توان زبانه هایی که از هم جدا شده اند را به هم چسباند و با این کار استحکام چوب را در آن امتداد افزایش داد. این کار در الوارهای مستطیلی مرسوم است. همانطور که با چسباندن لایه های دو و سه تایی می توان کیفیت الوارها را در برابر نیروها بهبود بخشید، می توان از 2 یا 3 الوار نیز استفاده کرد و آنها را به طور موازی به یکدیگر چسباند.

سازه های چوبی 

            در لایه های ضربدری، الوارها یک چهارم از الوار اصلی را تشکیل می دهند و با چسب به صورت موازی در کنار هم چسبانده می شوند. در این حالت، بخش های حلقه ای تصویر درخت تمایل دارند به سمت داخل خم شوند. بنابراین با ایجاد یک تیوپ مستطیلی تصویر در بخش اتصال چهار الوار به هم از چرخش الوارها جلوگیری می کنیم. الوارها چند لایه به هم چسبانده شده نیازمند یک سری اقدامات بسیار دقیق هستند تا بتوانند توانایی لازم را در برابر نیروهای مختلف داشته باشند. برای درست کردن الوارهای چند لایه باید از چوب ها به صورت موازی با هم قرار گرفته اند، آنها تحت فشار یکنواخت قرار می دهند. در این چسب ها از یک سری رزین های مصنوعی که خاصیت چسبندگی بالایی دارند استفاده می شود تا برای این چوب های چند لایه خاصیت ضد آبی ایجاد کند. این نوع رزین ها باعث تغییر رنگ چسب بین چوب ها می شوند. میزان این تغییر رنگ از روشن تا قهوه ای سوخته متغیر است.

 

            قبل از اینکه عملیات چسب کاری یا هر کار دیگری روی این الوارها انجام شود، باید خوب خشک شوند و به صورت مکانیکی همه ترک های روی آنها برداشته شود. از این نوع الوارهای چند لایه در سازه هایی که عرض زیاد دارند استفاده می شود. این الوارها را می توان تا عرض 200cm  و طول 50m تولید کرد.

 

حفاظت الواری

            بر خلاف مواد معدنی مثل ملات و سیمان، چوب به دلیل آنکه از مواد آلی تشکیل یافته است، زمانی که در معرض قارچ یا حشرات قرار می گیرد با گذر زمان رو به نابودی می رود. زمانی که چوب مورد هجوم قرار می گیرد، بخش بیرونی و استحکام آن تحت تأثیر قرار می گیرد و تا از بین رفتن ساختار کلی چوب ادامه پیدا می کند. حفاظت الواری از اهمیت زیادی در ساختار الوارها برخوردار است.

            قارچ ها برای آنکه به رشد خود ادامه دهند به سلولز نیاز دارند. آنها باید در محیط گرم، مرطوب و بدون جابجایی هوایی قرار گیرند تا رشد کنند. رطوبت الوارها حدوداً 20% است و این مقدار برای پوشاندن چوب کافی است. حشرات مخصوصاً سوسکاها، از بخش نرم پوست درخت کاج برای تغذیه و لانه سازی استفاده می کنند.در میان حشرات به طور عمده، در مناطق گرمسیر و معتدل مثل آمریکا  و بخش های جنوبی اروپا و کشورهای مدیترانه زندگی می کنند. هجومی که توسط این موریانه ها صورت می گیرد، از بخش بیرونی چوب نیست. این موریانه ها سیستمی را در تنه ایجاد می کنند تا از برون رفت آب جلوگیری کنند. زمانی که چوب تحت نیروی خارجی قرار می گیرد، ساختمان این موریانه ها از هم می پاشد. حفاظت از الوارها به عنوان کنترل کننده سازه چوبی روی آنها انجام می شود و این عمل وارد نشدن هیچ نوع هجومی بر ساختار چوب را تضمین نمی کند. زمانی که می خواهیم یک سازه چوبی بسازیم، مسأله حفاظت از الوارها بسیار حائز اهمیت است.

            در این امر ضرر تا سه نوع سنجش وجود دارد:

-          انتخاب چوب

-          ساختار حفاظت الواری

-          محافظت الواری شیمیایی

 

انتخاب چوب

            باید از چوبی استفاده کرد که بسیار خشک باشد. باید توجه داشت که رطوبت موجود در چوب کمتر از 20% است. در بسیاری از کشورها، چوب ها را با توجه به مقاومت طبیعی آنها در برابر حشرات دسته بندی می کنند.

            این تقسیم بندی شامل هسته چوب درختان بلوط، اقاقیا، ساج و بنگومی است. در آمریکا هسته چوب درختان اقاقیای سیاه، گردوی سیاه و درخت ماحوت هم به این تقسیم بندی اضافه می شود.

            این نوع درختان می توانند بدون استفاده از محافظ شیمیایی در بخش هایی که در تماس با محیط مرطوب قرار دارند، کاربرد داشته باشند. اما زمانی که این چوب ها را در تماس با خاک قرار می دهیم، باید از محافظ های شیمیایی استفاده کنیم.

 

 

 

سازه های پایدار

            سازه های الواری، روش های متعدد را برای برآورده کردن احتیاجات سازه پایدار توصیه می کنند و از یک سری مکانیزم های تحمل بارگذاری استفاده می شود. در ساخت چنین مکانیزم هایی از تداخل یک سری گره هم استفاده می شود.

 

سیستم های تحمل نیروهای بارگذاری شده

            پایداری سازه یک ساختمان به عوامل متعددی بستگی دارد. اولین مورد آن است که مصالحی که استفاده می شود توان کافی در برابر نیروهای داشته باشند. بارگذاری های عمودی اعمال شده روی دیوارها، سقف و سقف اتاق نیز به دقت محاسبه شده باشند. این بارگذاری ها به خاک هم اعمال می شوند. ممکن است نیروهای افقی هم ساختمان را تحت تأثیر قرار دهند. این نیروهای افقی عمدتاً توسط طوفان اعمال می شوند. همچنین یک سری نیروهای ضربه ای نیز وجود دارند که ساختمان را به صورت افقی به لرزه در می آورند.

تقویت

            یکی از راه های احاطه بر نیروی افقی، مقاومت در برابر آنها است. اعضای مقاوم، به فونداسیون ساختمان متصل می شوند و برای بالا بردن استحکام ساختمان به کار می روند. با این کار انعطاف پذیری صلبی ایجاد می شود و از جا به جایی های جانبی جلوگیری به عمل می آید و همینطور از تغییر بیش از حد ساختمان پیشگیری می شود. یکی ازساده ترین و ابتدایی ترین روش ها برای جلوگیری از بروز خسارت، استفاده ازیک الوار بزرگ و نوک تیز است که آن را در زمین با فشار می رانند و به این ترتیب از جابجایی های کوچک ساختمان به خوبی جلوگیری می شود. مناسب ترین راه برای تقویت سازه های الواری، ایجاد یکسری دیوار و سقف صلب است. یک جعبه مقوایی را فرض کنید که تا زمانی که درب آن بسته نشود با اعمال یک فشار کوچک دریک گوشه از آن تبدیل به لوزی می شود اما زمانی که در مقطع سوم این تصویر، سرپوش افقی گذاشته می شود، سازه ای تقویت شده ایجاد می شود.

            عامل اصلی این سطح تقویت شده، زوایای ثابت آن است. در سازه های الواری به راحتی می توان اعضا را از هم جدا و زاویه مورد نظر را ایجاد کرد. یک سری قیدهای زاویه ای وجود دارد که حالت دیوارهای کناری را با زاویه مورد نظر ایجاد میکنند.

 

  • با استفاده از دو عضو فشاری می تواند نیروهای ایجاد شده در هر مسیر را تحمل کند.
  • با استفاده از عضوهای کششی و فشاری در زمانی که جهت بارگذاری تغییر کرد(از فشاری به کششی) می توان مسیر اعمال نیرو را تغییر داد.
  • با استفاده از کابل های فولادی، فقط می توان نیروی کششی را تحمل کرد و در اینجا هم می توان با استفاده از چند کابل، مسیر اعمال نیرو را تغییر داد. با استفاده از تخته های تولیدی را از الوار و تخته های قطری و یک سری عناصر مسطح می توان تأثیرات قابل قبولی را برای استحکام ایجاد نمود. از این روش در طراحی سازه ای الواری استفاده می شود. یک سری امتیازات را می توان در میان سازه های چوبی ایجاد کرد.

 

 سیستم سازه های الواری

          روش های ساختمان سازی به خاطر تفاوت آب و هوایی، مشخصه های فرهنگی، دسترسی به مصالح ساختمانی، ابزار آلات و اقلیم با هم فرق دارند. در بخش های جنوبی اروپا به خاطر کمبود چوب و الوار، ساختمان سازی به صورت سنگی است در حالی که در بخش های شمالی ساختمان های الواری به چشم می خورند. اما در همین بخش ها هم تفاوت هایی در ساخت دیده می شود. ساختمان هایی که از چوب های گرد ساخته می شوند از چوب های الواری سخت شده استفاده می کنند. معمولاً در بخش های کوهستانی کوه های آلپ از این نوع سازه ها استفاده می شود، در مناطق شمالی اروپا هم از تنه درختان کاج به همین منظور استفاده می کنند. در حالی که در مناطق مرکزی و شرقی اروپا از الوارهایی که در فصل پاییز گرفته می شوند برای ساخت خانه های خود استفاده می کنند. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، تکنولوژی جدید و مصالح ساختمانی جدید باعث شد، سازه ساختمان های الواری اروپاییان وارد عرصه جدیدی شود. مهندسی ساختمان باعث شد تا مهارت های اتصال فولادها روز به روز بهتر شودو کارکرد آنها از متصل شدن الوارها به هم بهتر شد. از این سیستم در ساختار اسکلتی ساختمان ها استفاده وسیعی شد. در آمریکای شمالی به کمک ایجاد شیار روی الوارها توانستند با میخ های کمتری آنها را به هم متصل کنند.

صنعت چوب یک سری مصالح طبیعی را وارد بازار کرد. روش های جدید جابجایی و افزایش خواسته های مشتریان برای عایق کاری الوارها در برابر حرارت نیز این صنعت را وارد عرصه تازه ای کرده است. امروز، تاریخ ساختمان های الواری به ساختمان هایی باز می گردد که در ساخت آنها از چوب گرد استفاده شده است. از این رو، لازم است آن دسته از افرادی که در این عرصه شروع به کار کرده اند در مورد این سیستم ها اطلاعاتی را کسب کنند. تحولی که در ساخت سیستم های جدید وجود آمده است ساخت سازه های چوبی را در آینده به نحو مناسبی افزایش می دهد.

سازه های چوبی مرسوم

          سازه های چوبی مرسوم به وضوح جریان نیروها را در ساختمان آشکار می سازند. به همین دلیل متخصصان آلمانی ها از واژه "Stilderkonstruktion" استفاده می کنند. این نوع از ساختمان ها به خاطر تمایز موجود در بخش های بارگذاری شده و بخش هایی که روی آنها باری اعمال نمی شود، جذابیت منحصر به فرید دارند. این جذابیت در بخش های میانی الوارها و دیوارها هم دیده می شود. فضاهایی که میان بخش های بارگذاری عمودی باقی می مانند با نام "پنل یا کوپه" معرفی می شوند. بخش های عمودی در ساختارهای الواری با ملات، خاک رس و نوعی حصیر بافته می شوند تا از تبادل هوا جلوگیری کنند. با پوشش دهی بخش های بیرونی ساختمان از خروج هوا جلوگیری می شود.اما باید از داخل هم یک سری پوشش دهی مناسب انجام شود. در جایی که بخش های پر شده تحت تأثیر نیروها قرار نگرفته اند می توان یک سری بازشو در دیواره ها نصب کرد. پنجره ها نمی توانند به طور تصادفی در بین دیوارها قرار گیرند اما می توان با دخالت دادن الوارها، نقاط زیادی را به عنوان جای پنجره انتخاب کرد. پس در سازه های چوبی، راحت تر می توان برای هر اتاق نور کافی تأمین کرد، در حالی که در ساختارهای جدولی اینگونه نیست.

            نوعی از سازه های چوبی(الواری) وجو دارد که با زبانه دار شدن یا ایجاد شیار به هم متصل می شوند. با این کار، قطعات با هم همتراز می شوند. همچنین از یک سری چوب های مورب دیوار استفاده می شود که نیروها را منتقل می کنند. سردری ها و قطعات دیگر ساختمان هم با زبانه دار شدن و ایجاد شیار به هم متصل می شوند.

            *در اتصالاتی که با زبانه دار شدن قطعات، در کنار هم قرار می گیرند، الوارها به سه قسمت تقسیم می شوندو با ایجاد   شیار و زبانه دار کردن قطعات، با هم چفت می شوند. عمق نقاطی که در آنها زبانه قرار می گیرد نباید از 4cm بیشتر       باشد، با این کار بخش هایی که در آنها زبانه ایجاد شده است، بی جهت تسلیم نیروهای وارده نمی شوند.

            الوارهایی که درسقف به کار می روند از بخش بیرونی بیرونی اسکلت چوبی به راحتی دیده می شود. الوارهایی که در طبقه های بعدی استفاده می شنود روی این الوارها قرار می گیرند و معمولاً از بخش چارچوب شروع به اتصال دهی قطعات طبقه بندی می کنند. در ساختمان های چوبی که دارای دو طبقه یا بیشتر هستند، نیروی بیشتری در اسکلت ساختمان تحمل می شود و سقف های هر طبقه باید بین دیوارهای موجود آویخته شود. سازه های ساختمان های چوبی قدیمی معمولاً از چوب های سخت مثل بلوط ساخته می شدند. روش های ساخت ساختمان های چوبی در هر منطقه بامناطق دیگر متفاوت است. در آلمان اختلافات زیادی بین الوارهای ساکسون، آلبانی و فرانکونیان وجود دارد. اجزاء ساختمان ها هم در مناطق مختلف با هم فرق می کنند و حتی نام های آنها با هم فرق دارند.

            فضای خای بین ستون ها معمولاً بین 100 تا 120 سانیمتر است، اما در ساختمان های چوبی قدیمی این مقدار کمتر بود و گاهی از این مقدار بیشتر لحاظ می شود. با توجه به تمام محدودیت های ساختاری، سازه های چوبی متفاوتی دیده می شوند که خلاقیت های خاصی در طراحی آنها وجود دارد. متولیان امور حفاظت از بناهای باستانی سعی بر آن دارند تا اختلافات موجود در هر سازه چوبی را با توجه به اقلیم خودش حفظ کنند.

 

  • ترمووود
  • ترمووود